Zmiany stopy lombardowej od roku 2007 do września 2010.

Krajowa sytuacja gospodarcza skłaniała Radę Polityki Pieniężnej do systematycznego obniżania stopy lombardowej (której czterokrotność wyznacza granicę maksymalnego oprocentowania dla kredytów) od połowy roku 2008, po okresie dość dynamicznego wzrostu, co widzimy na wykresie. W tej chwili stopy są na relatywnie niskim poziomie i raczej nie można się spodziewać, aby cokolwiek spadły, a jeśli już, to nie będą to znaczące spadki (dwie ostatnie obniżki wynosiły 0,25 punktu procentowego). [Z ostatniej chwili: Rada w dniu dzisiejszym podjęła decyzję o pozostawieniu stóp procentowych bez zmian.] Kredyty oprocentowane maksymalnie nie spadną, dotyczy to szczególnie zadłużenia na kartach kredytowych, które warto konsolidować niemal zawsze w pierwszej kolejności.

Twoją mocną stroną jest posiadanie zabezpieczenia hipotecznego, które może obniżyć wysokość oprocentowania kredytu konsolidacyjnego o kilka procent. Dzięki temu całkowity koszt kredytu będzie niższy i spłata krótsza. Kredyt w walucie obcej (np.: franku szwajcarskim CHF) nie stanowi na chwilę obecną mocnego atutu, a jego łączenie z ewentualną hipoteką jest niewskazane. Kredyty hipoteczne zwykle odnoszą się do wieloletnich okresów, a w takiej perspektywie trudno przewidzieć stabilność kursową. Przekonało się o tym wiele osób zaciągających kredyty w latach 2006, 2007 i 2008, przy bardzo niskim kursie CHF – nieco ponad 2zł. W chwili obecnej kurs wywindował się powyżej 3zł, co spowodowało proporcjonalny wzrost wartości zadłużenia w tej walucie. W przypadkach skrajnych (choć nie odosobnionych) zadłużenie przeliczane na złotówki jest wyższe niż w momencie jego zaciągania. Przekłada się to oczywiście na wyższą ratę do spłacenia co miesiąc i jest dużym problemem dla wielu kredytobiorców.

Innymi czynnikami wpływającymi na warunki kredytu jest nasza sytuacja materialna oraz status zatrudnienia. Paradoksalnie, wyższe zarobki i stabilniejsza praca, to szansa otrzymania kredytu konsolidacyjnego na korzystniejszych warunkach (paradoksalnie, gdyż wydawałoby się, że ta grupa jest mniej „potrzebująca”). Nie wydaje się to być społecznie sprawiedliwe, lecz banki nie sa instytucjami charytatywnymi i udzielają kredytów na podstawie skrupulatnie wykalkulowanego ryzyka, czyli szansy na ewentualne trudności w odzyskiwaniu długu. W tym wypadku sprawdza się powiedzenie, że pieniądz robi pieniądz, a biednemu wiatr w oczy. Pozytywne zapisy w Biurze Informacji Kredytowej (czyli odnotowane regularne spłaty kredytu) uwiarygadniają nas w oczach banku. I analogicznie – przy ewentualnych spóźnieniach lub zaprzestaniu spłacani kredytu – możemy sobie utrudnić lub całkowicie zablokować możliwość uzyskania kredytu konsolidacyjnego. Dlatego istotne jest podjęcie próby analizy i pozbierania rozsypującego się worka z dużą ilością większych oraz mniejszych kredytów zanim stracimy nad nimi kontrolę.

Nieodległy jeszcze boom na konsolidowanie wszystkiego, co tylko się da, na szczęście już przygasł. Przestrzegaliśmy przed skutkami nadmiernej konsolidacji we wcześniejszych artykułach, bowiem nie wszystkie kredyty i zobowiązania, skonsolidowane, przyniosą oszczędność. Powody są proste, choć sytuacje życiowe często je komplikują. Nie jest jednoznacznym, że zawsze nie opłaca nam się zamienić zwykły kredyt o niższym oprocentowaniu, na kredyt konsolidacyjny o wyższym oprocentowaniu. Jeśli rata kredytu staje się dla nas za wysoka (np.: za sprawą wzrostu kursu waluty w której mamy kredyt, lub w przypadku utraty źródła dochodu), sposobem na jej obniżenie może być refinansowanie lub konsolidacja, z rozłożeniem spłaty na dłuższy okres. W efekcie zapłacimy bankowi więcej, a pozbycie się całości zadłużenia przeciągnie się w czasie, lecz comiesięczny balast finansowy jest łatwiejszy do uniesienia.

Inaczej ma się sprawa z kartami kredytowymi, które są tak skonstruowane, że bardzo łatwo przeistaczają się z taniego i łatwego źródła kredytu, w bardzo wysoko oprocentowany i spiętrzający się dług. Wie o tym każdy, komu zdarzyło się przekroczyć okres bezodsetkowy, który wynosi około 50 dni w większości wypadków. Po tym okresie, nasze zadłużenie zwiększa się z blisko 20 procentowa prędkością, co więcej, musimy także zapłacić za okres rzekomo bezodsetkowy. W takim wypadku bank zaczyna wymagać od nas co miesiąc minimalnej spłaty zadłużenia, która wprawdzie bywa przystępna, ale powoduje, że nasz dług nie zniknie prędko. Przy takim obrocie sprawy, stajemy się w praktyce idealnym klientem banku, spłacającym mało ale systematycznie. To już jedna noga w kredytowej pułapce. Posiadanie kilku kart kredytowych pozwala na manewr spłacania zadłużenia jednej z nich, za pomocą innej, co w tylko pogarsza sytuację, bo jest jedynie metodą oddalającą moment całkowitego załamania budżetu.

Celem spłacania zadłużenia, jest jego całkowite zlikwidowanie w dającej się przewidzieć perspektywie czasowej. Dlatego, jeśli bezpieczny ląd bez długów i wiecznych rat nie rysuje się wyraźnie przed nami, to sygnał do wzięcia pod uwagę dwóch rzeczy: skonsolidowanie zadłużenia z kart kredytowych oraz ich likwidacja. Fizycznie, za pomocą nożyczek, pozbędziemy się możliwości powiększania zadłużenia poprzez niepotrzebne wydatki. Zredukowaniu powstałych zobowiązań w systemie bankowym, pomoże analiza sytuacji z doradcą finansowym oraz podjęcie formalnych kroków w kierunku uzyskania kredytu konsolidacyjnego. Z długiem narastającym na niespłacanej karcie kredytowej może konkurować nawet najmniej atrakcyjna oferta konsolidacyjna, a im szybciej zdecydujemy się na jej podjęcie, tym lepiej dla naszego portfela.

Pamiętajmy także o dwóch ważnych aspektach: Karta kredytowa to nie tylko plastik, ale także limit kredytowy jaki został otworzony dla nas w banku. Pozbycie się fizycznej reprezentacji tego limitu (czyli plastikowej karty) nie zamyka tego limitu, który wpływa ujemnie na naszą zdolność kredytową. Po drugie, za sprawą niespłacanej karty kredytowej możemy także „zarobić” niekorzystny dla nas wpis w Biurze Informacji Kredytowej, co skomplikuje późniejsza procedurę oddłużania kart. Jeśli więc czujemy, że łatwiej przychodzi nam wydawanie pieniędzy kartą kredytową, niż ich zarabianie na pokrycie tych wydatków, przetnijmy ten proceder, póki nie jest za późno.

Umożliwienie spłaty co miesiąc niewielkich kwot zadłużenia na karcie kredytowej skutkuje często w praktyce minimalnym zmniejszaniem się kapitału kredytu (do spłacenia), gdyż spłata w dużej mierze składają się na same odsetki. Wydłużamy w ten sposób spłatę całości zadłużenia w nieskończoność, mnożąc koszt odsetek wynikający z niebotycznych odsetek. Różnica w między oprocentowaniem limitów kart kredytowych, a kredytem konsolidacyjnym gotówkowym może być dla nas bardzo opłacalna, a jeśli w grę wchodzi konsolidacja z zabezpieczeniem hipotecznym, różnica ta wzrasta jeszcze bardziej radykalnie.